Goede sociale relaties spelen een cruciale rol in het functioneren van een bedrijf. Sociale relaties beschouwen als een indicator voor de maatschappelijke efficiëntie van een onderneming is echter niet zo vanzelfsprekend. Dit punt blijft onderwerp van discussie, vooral dan wat betreft de toepassing ervan. Onnodig te zeggen dat de standpunten van werkgevers en vakbonden op dit punt verschillen.

De sterke vakbondstraditie in België plaatst de sociale relatie van werk in een geïnstitutionaliseerd model, waarbij vertegenwoordigers van werkgevers en vakbonden samen professionele akkoorden vastleggen ter versterking van gemediatiseerde debatten. Men zou de efficiëntie van sociale relaties dus kunnen weergeven als het simpelweg respecteren van de wet. Nochtans is het Europese discours (Commissie) aangaande de sociale verantwoordelijkheid van bedrijven er vandaag de dag op gericht dit wetgevende aspect te overstijgen via vrijwillige initiatieven van de bedrijfsleider. Over het hoe en wat moet alles nog gezegd worden.

Wat verstaat men precies onder sociale relatie? De analyse van de maatschappelijke rapporten van Franse bedrijven (via de NRE-wet), die werd uitgevoerd door het CFIE (Centre Français d’Information sur les Entreprises), schept duidelijkheid. De Franse wetgeving over de rapporten van beursgenoteerde bedrijven spreekt over “professionele relaties en de balans van collectieve akkoorden”. Het thema van sociale relaties hoort hierin thuis. Het CFIE noteert op dit punt een verdieping van de inhoud van deze rapporten voor wat betreft 2003. “Het merendeel van de groepen vermelden een sociale dialoog, meestal gebaseerd op het Franse model, (minder gesyndicaliseerd dan België), maar slechts weinigen geven ook cijfermatige resultaten. Enkele bedrijven zoals PSA Peugeot Citroën slagen erin het aantal aangevatte onderhandelingen te vermelden en stellen het geheel van akkoorden die met de syndicale organisaties werden afgesloten op de voorgrond. De ratio aantal aangevatte onderhandelingen/aantal getekende akkoorden is eveneens een pertinente indicator.”

De PPR-groep (Fnac, Gucci, YvesStLaurent,…) levert zelfs de stakingsgraad en biedt een kritische tribune aan vakbondsmensen. Dit is zeker vernieuwend. Veel bedrijven spannen zich immers in het woord te geven aan externe partijen terwijl iedereen het erover eens is dat de werknemers (en hun vertegenwoordiger?) de belangrijkste belanghebbenden zijn in de hiërarchie van de partijen die geïnteresseerd zijn in de activiteiten van een bedrijf...

Meer info:
Centre Français d’information sur les Entreprises (CFEI)
Global Reporting Initiative (GRI)